• Królowa na wzgórzu...

  Wcześniejszy artykuł

• Zielone na białe...

  Następny artykuł

Duży Kapral

Wysoki, postawny mężczyzna w mundurze wojskowym odbiera od ministra awans na stopień kaprala. Obrazek rzadko spotykany, stąd zauważony przez media. To Piotr Małachowski, zawodnik WKS Śląsk Wrocław, dostąpił tego zaszczytu po zdobyciu mistrzostwa Europy. Dyskobol dowcipnie powiedział potem, że był zaskoczony, bo minister zazwyczaj osobiście wręcza nominacje generałom.

Przed laty, przed zmianami ustrojowymi, takie wydarzenia miały miejsce znacznie częściej. Doskonale pamiętam, jak po zdobyciu Pucharu Polski a w następnym roku wicemistrzostwa kraju, my, koszykarze Polonii, byliśmy podejmowani przez szefów ministerstwa i PKP. Wprawdzie nie występowaliśmy w mundurach ( choć dostawaliśmy tzw. „mundurowe”, jako dodatek do pensji ), ale uroczystości były miłe, przede wszystkim dlatego, że panowie nagradzali nas kopertami z banknotami.

To było wtedy zjawisko powszechne. Bo kluby były wojskowe, milicyjne, kolejowe, związkowe, studenckie, górnicze, hutnicze. Sportowcy je reprezentujący byli więc zatrudniani w różnych zakładach pracy związanych z tymi resortami. Mówiło się o tym „lewe etaty”. Taka była prawda. Ale innego sposobu na to by zawodnicy mogli dwa razy dziennie trenować, wyjeżdżać na zgrupowania i mecze i zarabiali na życie, nie wymyślono.

Dziś jest inaczej. Pojęcie sportu amatorskiego, nieco przed laty fałszowane, już nie funkcjonuje. Sport we wszystkich aspektach stał się zawodowy i nie ma potrzeby udawać, że jest inaczej. Stąd zmiany organizacyjne, stąd sportowe spółki, które w znacznej mierze zastąpiły wielosekcyjne kluby z poprzedniej epoki. To bez wątpienia sytuacja zdrowsza, choć dla wielu małych, mniej popularnych sekcji, dla sportu młodzieżowego, rodzi to poważne problemy, przede wszystkim natury finansowej.

Przykład awansu wojskowego Piotrka Małachowskiego pokazuje jednak, że są jeszcze w naszym kraju miejsca, gdzie coś z dawnych lat pozostało. I bardzo dobrze, bo dzięki temu nasz znakomity dyskobol może ze spokojną głową robić to co lubi i potrafi najlepiej. I jeśli tak dalej pójdzie, to po zakończeniu bogatej, pełnej medali kariery, na pagonach będą nie tylko belki. Czego Mu z całego serca życzę.