Amatorski Tenis Polski: Tenis czy siatkówka?

Eurosport

• Informacje :
• Amatorski Tenis Polski: Przygoda ich życia
• Amatorski Tenis Polski: Idźcie tą drogą

Po halowych mistrzostwach Polski tenisowe towarzystwo rozjechało się po całym kraju w poszukiwaniu wiosny. Wprawdzie nadal jeszcze grano pod dachami, ale w wolnych chwilach zawodnicy uciekali na świeże powietrze, aby do woli raczyć się promieniami słońca.

Komu nie udało się zdobyć medalu w Chorzowie, ten mógł uzupełnić braki w kolekcji na przykład we Wrocławiu. Co prawda mistrzostwa Dolnego Śląska to nie mistrzostwa Polski, ale każdy zdobyty tytuł brzmi dumnie.

Zwłaszcza po takim finale, jaki w kat. +45 zafundowali sobie i obserwatorom Jan Janiszak i Jacek Merwart. Bardzo długo nikt nie wróżył zwycięstwa temu pierwszemu, bo kto rozsądny postawi na tenisistę przegrywającego już 1:6, 1:4? Sam zainteresowany nie stracił jednak wiary w końcowy sukces. Powoli odrabiał straty, doprowadził do stanu 5:5, zdobył kolejne dwa gemy i tak przedłużył ten pojedynek o super tiebreak. Niewykorzystane meczbole musiały być, nie wiemy jednak ani ile, ani dla kogo. Wiemy, że jedyną taką piłkę wykorzystał Janiszak i wygrał 15-13. Jak w siatkówce…

Najbardziej wyrównana była rywalizacja w kat. +55. Wszystkie ćwierćfinały i półfinały rozstrzygnęły się w trzech setach, więc żaden z finalistów nie mógł narzekać, że stracił więcej sił, a rywal miał łatwiej, bo się mniej zmęczył. Obaj mieli w nogach i płucach mniej więcej tyle samo, więc tym większa frajda Leszka Franka, który pokonał Zygmunta Dobrosza 7:5, 6:4.

Pozostałe finały: kobiety: Anna Czarnecka – Agnieszka Widziszowska 6:3; mężczyźni open: Tomasz Żuchowski – Mateusz Walasek 7:5, 6:2; +35: Marcin Maszczuk – Robert Stemplewski 6:3, 6:3.

Historia rakietą pisana

Nie słychać o tym, aby ktoś planował budowę autostrady do Radomia. A szkoda, bo tenisistom-amatorom, którzy coraz chętniej zjeżdżają do tego miasta, podróżowałoby się znacznie szybciej i wygodniej. Wreszcie na zwiady przyjechały panie. Co prawda tylko pięć, ale to dobry znak, bo rekonesans wypadł podobno całkiem miło.

W nagrodę za obecność tenisistki nie musiały pakować rakiet do bagażników już po pierwszej porażce. Przy takiej frekwencji mogły nagrać się do woli, ponieważ organizatorzy zaproponowali im system grupowy. Komplet zwycięstw odniosła Katarzyna Chmielewska i zajęła pierwsze miejsce przed Urszulą Kopeć. To dość oczywista kolejność, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że jedyne dwa gemy, które pani Kasia straciła w Radomiu, padły łupem pani Uli.

Łukasz Puk gemów nie liczy, przynajmniej tych wygranych z Jackiem Rejczakiem. Finał tego turnieju w kat. open był już ich dziewiątym pojedynkiem w ciągu zaledwie dwóch lat, w tym szóstym meczem o tytuł. Premierę wygrał Rejczak, ale od tamtej pory górą jest zawsze Puk. Zdarzają się im trzy sety, od czasu do czasu tiebreaki, ale efekt ciągle ten sam. Tym razem 7:5, 6:4.

Wydłuża się także lista spotkań Zbigniewa Wesołowskiego ze Zbigniewem Popieluchem. W Radomiu bilans ich pojedynków – dzięki zwycięstwu tego pierwszego 6:3, 6:3 w finale kat. + 40 – został wyrównany na 4-4.

Historia rywalizacji Aleksandra Tora z Waldemarem Szmalcem zaczyna się i – na razie – kończy właśnie w Radomiu. W lutym zagrali w eliminacjach grupowych i Szmal wyraźnie przegrał 2:9. Rewanż po pięciu tygodniach niezbyt mu się udał, ale porażka 4:6, 2:6 w finale kat. +50 wygląda znacznie lepiej.

Urodzeni przed 1955 rokiem rywalizowali systemem mieszanym. W finale spotkali się zwycięzcy grup – Mirosław Goździowski pokonał Jerzego Ziębę 6:4, 3:6, 10-6.

Duża sztuka

Grand Prix Warszawy Amatorek nie zwalnia tempa. Wprawdzie nie wszystkie uczestniczki cyklu mają czas, aby walczyć o punkty co tydzień albo dwa, ale wygrać taki turniej to zawsze duża sztuka. Najpierw trzeba przecież wyjść z grupy, choćby z porażką na koncie. Potem jest półfinał wreszcie mecz o zwycięstwo. Tym razem najlepsza okazała się Beata Kozłowska, która w ostatnim pojedynku pokonała Katarzynę Błaszczyk 6:4.

Gratulacje!

Walne Zgromadzenie Tennis Europe to nie tylko nudne przemówienia, lecz także okazja do uhonorowania najlepszych graczy w poprzednim sezonie. Nagrody są wręczane we wszystkich aspektach rywalizacji – od zawodowców po zawodników na wózkach. Miło nam poinformować, że wśród wyróżnionych amatorów znalazł się Beniamin Budziak, mistrz świata w kat. +35.