• Mogli się choć trochę ...

  Wcześniejszy artykuł

• Kto wybrał ministra?...

  Następny artykuł

Specjaliści od jątrzenia

W niewielu konkurencjach znajdujących się w programie mamy tak komfortową sytuację jak w żeglowaniu na desce. Tomasz Majewski nie ma konkurenta, Piotr Małachowski także, Konrad Czerniak jest wyjątkiem, Piotr Siemionowski może wiosłować jedna ręką a i tak będzie najszybszy, a o tym co jest za plecami Justyny Kowalczyk lepiej w ogóle nie wspominać. W klasie RS:X mamy dwóch wspaniałych zawodników, z których każdy był mistrzem świata lub Europu i każdy może zostać mistrzem olimpijskim.
Niestety, w igrzyskach w Londynie możemy mieć tylko jednego reprezentanta. W marcu 2011 ustalono zasady ich rywalizacji, obaj się na nie zgodzili i zaczęli, po przyjacielsku dodam, zmagać się o zaszczyt. Suma sumarum minimalnie lepszy okazał się Przemysław Miarczyński, choć w ostatniej imprezie lepszy był Piotr Myszka. Obaj wspaniali żeglarze przyjęli werdykt, a Myszka, jak prawdziwy sportowiec zapowiedział, że uczyni wszystko by Miarczyński jak najlepiej przygotował się do żeglowania w Weymouth, bo tak odbywać się będą żeglarskie konkurencje olimpijskie.

A więc happy end? Otóż nie! Znalazła się grupka ludzi mediów, chcących zaistnieć za wszelka cenę, choćby na pięć minut. Zamiast ucieszyć się spokojnym efektem rywalizacji wewnątrzkrajowej zaczęli jątrzyć, podważać rozstrzygnięcia, chcąc za wszelką cenę skłócić obu żeglarzy, skonfliktować środowisko. Z tego co mi wiadomo, ani Przemysław ani Piotr nikogo nie prosili o jakąkolwiek interwencję, wręcz odwrotnie marzyli o spokoju tak potrzebnym w decydującej fazie przygotowań. Ale niektórzy ludzie uznali, że lepiej by Polak nie zdobył medalu, byle tylko oni mogli błysnąć jako „niezłomni bojownicy, o słuszną sprawę, dodajmy własną choć marna popularność.

Bogdan Chruścicki