• "Przypadek"...

  Wcześniejszy artykuł

• Libacja na skwerku...

  Następny artykuł

Siatkologia

W słusznie minionych czasach istniała specjalizacja zwana „sowietologią”. Naukowcy dłubiący w tej dziedzinie często musieli posiłkować się domysłami, wyciągali wnioski czytając „między wierszami” oficjalne dokumenty, wyławiali niuanse z drętwych wypowiedzi dostojników partyjnych, ustalali hierarchie i frakcje na podstawie ustawienia działaczy na zdjęciach i podczas oficjalnych obchodów „ku czci”. Sowietologia nie umarła wraz z upadkiem ZSRR – zmieniła nazwę, żyje w Polsce i zajmuje się badaniem siatkówki.

Nasza „siatkologia” zajmuje się badaniem polskich drużyn, głównie reprezentacji narodowych, na podstawie wypowiedzi zawodników, zawodniczek i trenerów. Najbardziej błahe słowa analizowane są przez niezliczone rzesze kibiców na dziesiątkach portali i forach internetowych, każdy wywiad rozbierany jest na czynniki pierwsze, a zachowanie siatkarzy i siatkarek podczas meczów poddawane skrupulatnemu dochodzeniu. Potem powstają teorie. Ponieważ Barańska i Skowrońska rzadziej wymieniają ze sobą uwagi na boisku i nie dość często „przybijają piątkę” wielu kibiców jest święcie przekonanych, że Barańska i Skowrońska się nienawidzą. Świderski powiedział w wywiadzie, że nie ma pretensji do Castellaniego o brak powołania, ale wielu kibiców na forach siatkarskich „między wierszami” przeczytało co innego i uważa, że tak naprawdę nasz przyjmujący jest śmiertelnie obrażony. Takich „analiz” jest więcej. Trzy lata temu wielu kibiców było przekonanych, że siatkarki nie chciały grać z Mileną Sadurek. Teraz podobno pani Milena nie dogaduje sie ze Skowrońską, a większość siatkarek popiera Sadurek. Za czasów trenera Bonitty siatkarki miały być w konflikcie z Barańską. Dwa lata później te same zawodniczki wybrały Barańską na swego kapitana...

Większość tych teorii związana jest z najbardziej popularnymi zawodnikami i zawodniczkami. Katarzyna Skowrońska, Anna Barańska czy Sebastian Świderski należą do największych ulubieńców, bo nigdy nie odmawiają autografów i często wypowiadają się w mediach. Są popularni i mają oddanych fanów, którzy często tracą kontakt z rzeczywistością. Innym faworytem kibiców jest Łukasz Żygadło. Po wyrzuceniu go z kadry mężczyzn większość fanów twierdziła, że to początek buntu, bo rozgrywający Trentino jest duszą towarzystwa i cieszy się powszechnym szacunkiem kolegów. Kilka dni później zawodnicy poparli trenera Castellaniego, a niektórzy z nich w wywiadach krytykowali Żygadłę za niewłaściwe zachowanie. To tylko podkręciło zwolenników teorii spiskowych, którzy są przekonani, że zawodnicy nienawidzą trenera. Trenerzy kadrą to zresztą najczęściej „czarne charaktery” kibicowskich teorii. Castellani jest zawistnikiem, Matlak nieudacznikiem, a zawodnicy i zawodniczki robią wszystko by ich zwolnić.

Wszystkie te plotki produkowane przez kibiców w ilościach hurtowych na podstawie pojedynczych słówek, wyciągniętych z kontekstu zdań i „wnikliwej” analizy zachowania zawodników na parkiecie są oczywiście efektem ubocznym ogromnej popularności siatkówki w naszym kraju. W połączeniu z naszym narodowym zamiłowaniem do teorii spiskowych daje to piorunujący efekt. Można się oczywiście z tego śmiać i machnąć ręką – w końcu to tylko bzdury wypisywane w internecie. Przypadek Doroty Świeniewicz dowodzi jednak, że radosna twórczość polskich kibiców może mieć naprawdę destrukcyjny wpływ.

Marcin Tarułka