• Niekończąca się opowie...

  Wcześniejszy artykuł

Jak to się robi w Hiszpanii

Kilka tygodni wszyscy zachwycali się passą młodych hiszpańskich piłkarzy, którzy wygrali Mistrzostwa Europy w kategoriach U-21 i U-19. Tymczasem jest inna dyscyplina sportu, w której młodzi Hiszpanie są jeszcze lepsi. A dokładniej mówiąc: Hiszpanie i Hiszpanki.

Dyscypliną tą jest koszykówka, a tegoroczna dominacja młodych zawodników i zawodniczek z Półwyspu Iberyjskiego w rozgrywkach kontynentalnych nie ma precedensu w historii europejskiego sportu. Na sześć mistrzowskich turniejów (chłopcy i dziewczęta rywalizują w kategoriach U-20, U-18 i U-16) drużyny hiszpańskie wygrały cztery, dwa pozostałe kończąc na trzecim miejscu. Każda drużyna zdobyła medal. Dla porównania – inne kontynentalne federacje zdołały zdobyć co najwyżej dwa krążki (jeden brązowy medal ma na koncie także Polska, dzięki dziewczętom z drużyny U-20). Łączny bilans hiszpańskich juniorów i juniorek na tegorocznych Mistrzostwach Europy to 51 spotkań wygranych i 3 przegrane. Te historyczne porażki zadali drużynie juniorów U-16 Czesi (3 punktami) i Chorwaci (4 punktami), jedną porażkę z Belgijkami (2 punktami) zaliczyły też osiemnastolatki. Pozostałe cztery drużyny wygrały w swoich rozgrywkach komplet dziewięciu spotkań.

Hiszpanie i Hiszpanie nie tylko nałogowo wygrywali mecze i medale, niektóre spotkania z ich udziałem idealnie pasują do tak chętnie stosowanych przez polskich dziennikarzy sportowych słów o masakrowaniu i miażdżeniu przeciwnika. Drużyna juniorów do lat 20 potrafiła na przykład rozjechać Austrię w stosunku 120-47. Powiecie, że Austria to słaby rywal i nieliczący się w koszykówce, ale jak w takim razie skomentować zwycięstwo z Turcją różnicą 51 punktów, albo wygranie półfinału z Rosją różnicą 27 oczek? Tego typu wyników było więcej, praktycznie w każdej kategorii wiekowej. Zupełnie niewiarygodne wyniki osiągały hiszpańskie szesnastolatki. Zaczęły mistrzostwa od trzech zwycięstw: 87-27 z Włoszkami, 100-27 z Finkami i 70-37 z Węgierkami. To nie jest żadna pomyłka – wychodzi średnio prawie 59 punktów różnicy na mecz. W kolejnych spotkaniach Hiszpanki nie zwalniały tempa, wystarczy wspomnieć ćwierćfinał z Grecją wygrany różnicą 47 punktów. Na tym tle wynik finału, w którym Belgijki przegrały „tylko” 43-67, wygląda na naprawdę wyrównane spotkanie.

Zanudzam was tymi wynikami, by lepiej uświadomić jak gigantyczna różnica dzieliła w tym roku młodych hiszpańskich koszykarzy i koszykarki od ich rówieśników z Europy – ich koledzy piłkarze mogą o takiej dominacji tylko pomarzyć. Tamtejsza koszykówka w wydaniu młodzieżowym była tego lata jak potwór, który pożera rywali bez mrugnięcia okiem, a jakakolwiek porażka – nie w turnieju, lecz w pojedynczym meczu – zakrawa na dziwaczny przypadek, odstępstwo od normy. Oczywiście, tegoroczna dominacja to wydarzenie ekstremalne, przed rokiem było na przykład gorzej – „tylko” dwa srebra i brąz, zdarzyło się nawet jedno miejsce poza ćwierćfinałem. Nie można jednak na pewno skwitować sytuacji słowami o „uzdolnionym pokoleniu”, liczba zwycięstw i styl w jakim Hiszpanie osiągali sukcesy wskazują na narodziny czegoś nowego w europejskim sporcie. Wygląda na to, że hiszpańscy trenerzy, nie tylko ci na szczycie drabiny, prowadzący reprezentacje narodowe, znaleźli genialny sposób na wychowanie młodych sportowców, idealne połączenie kreowania nowych gwiazd przy jednoczesnym budowaniu silnych zespołów. Pozostaje pytanie jak dzisiejsze wyniki hiszpańskich juniorów przełożą się na przyszłość europejskiej i światowej koszykówki oraz piłki nożnej.

Marcin Tarułka

PS. Bolesne zderzenie z hiszpańską koszykówką przeżyli także Polacy. Szesnastolatkowie przegrali 47-76, a osiemnastolatki uległy 37-93.