• Konfrontacje...

  Wcześniejszy artykuł

• Na drugim planie...

  Następny artykuł

Alfabet

Działo się, oj działo w czasie Mistrzostw Europy w piłce ręcznej. Dawno nie oglądałem równie ciekawej imprezy, a w związku z tym pozwalam sobie na osobiste podsumowanie. Osobiste i alfabetyczne.

A jak Austria. Przed turniejem uważałem gospodarzy za najsłabszą drużynę mistrzostw. Błąd. Austriacy pokazali naprawdę ciekawy handball, niesieni dopingiem kibiców grali z pasją i zaangażowaniem. Pokonali Serbię i Rosję, zremisowali z Islandią, fantastycznie walczyli z Chorwacją. Brawo, brawo, brawo.

B jak Bratankowie. Po pierwszym meczu Węgrów z Francją sądziłem, że mogą być „czarnym koniem” tych mistrzostw. Po trzecim meczu z Czechami pojechali do domu.

C jak Chaos. Wiele było narzekania na sędziów, również ze strony Polaków. Najgorzej wypadli chyba jednak sędziowie z Niemiec, którzy prowadzili finał. W pewnym momencie w drugiej połowie ich decyzje wprowadziły zupełny chaos, a słuszne pretensje mieli zawodnicy obu drużyn.

D jak"Dzidziuś". Michał Jurecki był chyba najlepszym obok Szmala zawodnikiem naszej drużyny na Mistrzostwach Europy. A do tego ma najlepszą ksywkę spośród wszystkich polskich sportowców.

E jak Emocje. O tych w meczach Polaków wiedzą wszyscy, ale podobne były w większości spotkań. Kto nie widział chociażby końcówki meczu Islandia – Austria naprawdę ma czego żałować.

F jak Faul ofensywny. Być może to tylko moje złudzenie, ale mam wrażenie, że na tych mistrzostwach dyktowany częściej niż poprzednio. Wyglądało to tak jakby sędziowie dostali na odprawie przed turniejem wskazówki by zwracać większa uwagę na przewinienia w ataku. Wiele drużyn miało duże problemy z taką interpretacją przepisów, wystarczy sobie przypomnieć pierwszą połowę meczu Hiszpania – Polska.

G jak Gille Bertrand. Największy pechowiec w ekipie Francji. Z powodu kłopotów zdrowotnych nie grał na ostatnich mistrzostwach świata, w Austrii wypadł ze składu z powodu kontuzji odniesionej w trakcie turnieju.

H jak Hvidt Kaspar. Bramkarz reprezentacji Danii zrezygnował po zakończeniu turnieju z gry w kadrze. Dwa lata temu jego fenomenalna gra przyczyniła się do zwycięstwa Duńczyków w Mistrzostwach Europy, po drodze „zniszczył” naszych zawodników w wysoko wygranym przez Skandynawów meczu grupowym. Mimo to Polakom będzie się dobrze kojarzył, bo na dwóch ostatnich MŚ graliśmy z Duńczykami trzy razy i wszystkie te mecze wygraliśmy. A w jednym ze spotkań bramkę Hvidtowi rzucił nawet Sławomir Szmal.

I jak Ingimundur Ingimundarson. Najzabawniejsze imię i nazwisko na mistrzostwach. Jeśli nie wierzycie spróbujcie je szybko wypowiedzieć trzy razy.

J jak Jicha Filip. Król strzelców, najlepszy „asytent” i MVP turnieju. Piotr Wyszomirski obronił jego dwa rzuty, z innymi zawodnikami już się taka sztuka naszemu rezerwowemu bramkarzowi nie udała.

K jak Karne. Jedyny, minimalny mankament Sławomira Szmala to słaba skuteczność bronienia karnych. No chyba, że rzucają Rosjanie, w meczach z nimi „Kasa” broni rzuty z siedmiu metrów znakomicie.

L jak Lob. W ostatnich sekundach meczu Norwegia – Dania, przy wyniku remisowym, sędziowie dyktują karnego dla Duńczyków. Czas spotkania dobiegł już końca, na siódmy metr podchodzi Anders Eggert Jensen i z zimną krwią, delikatnym technicznym rzutem, lobuje bramkarza zapewniając swej drużynie zwycięstwo. Panenka mógłby pokiwać głową z uznaniem.

M jak Migdałki Marcina Lijewskiego. Chyba największe osłabienie naszej kadry. Nasz rozgrywający nie doszedł do siebie po operacji i było to niestety widać. Zabrakło jego bramek z drugiej linii, a jeszcze bardziej zabrakło znakomitych asyst.

N jak Narcisse Daniel. Jeden z najlepszych zawodników świata, który zaliczył chyba największe pudło turnieju. W czasie meczu finałowego, w kontrze, wybił się wysoko z szóstego metra i nieatakowany rzucił pól metra nad bramką

O jak Omeyer Thierry. Na czym polega przewaga Francji nad Polska? Nawet na tej pozycji, gdzie mamy najlepszego zawodnika (Szmal) Francuzi dysponują graczem co najmniej równorzędnym.

P jak Przewaga liczebna. Jednym z największych mankamentów naszej drużyny były gry w przewadze, tak naprawdę tylko w meczach ze Słowenią i Islandią potrafiliśmy je dobrze wykorzystać. W półfinale z Chorwacją Polacy grając w przewadze oddali 8 rzutów i zdobyli 3 bramki. Nasi rywale grając w osłabieniu rzucali 4 razy i… zdobyli 4 gole.

R jak Rosiński Tomasz. Drugi obok Wyszomirskiego debiutant w naszej kadrze. Po pierwszych udanych meczach obawiał się, że w drugiej fazie turnieju, gdy zostanie rozpracowany przez rywali, nie będzie już miał tyle swobody. Miał rację, ale i tak debiut rozgrywającego z Kielc trzeba uznać za udany.

S jak Szwecja. Największe rozczarowanie mistrzostw, choć równie dobrze mogłoby być S jak Serbia. Obie drużyny miały walczyć nawet o półfinał, wróciły do domu po pierwszej rundzie.

T jak Trójkolorowi. Drużyna kompletna, wspaniała, którą oglądam od lat z przyjemnością. Doskonali technicznie zawodnicy, znakomicie przygotowani fizycznie, pewni siebie, a jednocześnie profesjonalnie podchodzący do każdego rywala. Wygrywają nawet grając przeciętnie.

U jak Uwaga: szybkie wznowienie. Drugim, obok gry w przewadze, największym mankamentem polskiej drużyny była obrona szybkich ataków rywala. Dotyczy to zwłaszcza tak zwanego „szybkiego środka”.

W jak Wilczynski Konrad. Najlepszy polski skrzydłowy tych mistrzostw. Niestety grał w drużynie Austrii.

Z, a właściwie Ż. Ż jak Żółtak Daniel. Najlepszy statystycznie obrońca naszej drużyny. Wspaniale zagrał zwłaszcza z Hiszpanią, gdzie musiał zastąpić zagrożonego czerwoną kartką Artura Siódmiaka.

Marcin Tarułka